Свята Божага Цела — сведчанне жывой прысутнасці Хрыста
Свята Божага Цела і Крыві Хрыста — адно з самых урачыстых і глыбокіх святаў Каталіцкага Касцёла. У гэты дзень вернікі асаблівым чынам ушаноўваюць Езуса Хрыста, які застаўся з намі ў Найсвяцейшым Сакрамэнце. Эўхарыстыя — гэта не толькі знак або сімвал, але сапраўдная прысутнасць Бога сярод людзей.
Падчас пропаведзі кс. Станіслаў распавёў прысутным цікавую гісторыю пра Эўхарыстычны цуд у Буэнас-Айрэсе. “18 жніўня 1996 года а 19:00 айцец Алехандра Пезет служыў Імшу ў касцёле, размешчаным у камерцыйным раёне Буэнас-Айрэса. Бліжэй да канца раздавання Святой Камуніі да яго падышла жанчына і паведаміла, што ў задняй частцы касцёла на падсвечніку была пакінута Гостыя. Айцец Алехандра пайшоў у пазначанае месца і ўбачыў апаганеную Гостыю. Яна была настолькі брудная, што ён не мог яе спажыць. Ён паклаў яе ў ёмістасць з вадой і паставіў у табернакуль у капліцы Найсвяцейшага Сакрамэнту. Калі айцец Алехандра адчыніў табернакуль у панядзелак, 26 жніўня, ён выявіў, што Гостыя ператварылася ў крывавую субстанцыю. Ён паведаміў пра гэта біскупу Хорхе Марыа Бергольё, які загадаў зрабіць прафесійныя фотаздымкі. На фотаздымках выразна відаць, што Гостыя, якая ператварылася ў крывавае цела, значна павялічылася ў памерах. На працягу некалькіх гадоў яе захоўвалі ў табернакулі, трымаючы ўсю справу ў сакрэце. Паколькі Гостыя зусім не пагоршылася, у 1999 годзе па загаду тагачаснага кардынала Бергольё было вырашана падвергнуць яе навуковаму даследаванню. 5 кастрычніка 1999 года доктар Кастанон узяў пробу з Гостыі, якая ператварылася ў фрагмент крывавага цела. Яго адправілі навукоўцам у Нью-Ёрк. Ім наўмысна не растлумачылі яго паходжанне, каб не ўвесці іх у зман. Адным з даследчыкаў быў доктар Фрэдэрык Цугібе, кардыёлаг і судова-медыцынскі патолагаанатам з Нью-Ёрка. Ён вызначыў, што рэчыва, якое даследуецца, з’яўляецца сапраўднай чалавечай плоццю і крывёю, якая змяшчае чалавечую ДНК. Навуковец заявіў, што «матэрыял, які даследуецца, — гэта фрагмент сардэчнай мышцы, размешчаны ў сценцы левага страўнічка, побач з клапанамі. Сардэчная мышца запалёная і змяшчае шмат лейкацытаў. Гэта сведчыць аб тым, што сэрца было жывым у момант узяцця фрагменту. “Я сцвярджаю, што сэрца было жывым, таму што лейкацыты гінуць па-за жывым арганізмам. Такім чынам, іх прысутнасць сведчыць аб тым, што сэрца было жывым у момант узяцця прыкладу. Больш за тое, гэтыя лейкацыты праніклі ў тканіну, што сведчыць аб тым, што сэрца пакутавала — напрыклад, як у чалавека, якога моцна збілі ў вобласці грудзей». Затым доктару Цугібе паведамілі, што крыніцай прыкладу, які ён даследаваў, была асвячоная Гостыя (белы прэсны хлеб), якая таямнічым чынам ператварылася ў фрагмент крывавай чалавечай плоці. Здзіўлены гэтай інфармацыяй, доктар Цугібе сказаў: «Як і чаму асвячоная Гостыя магла змяніць сваю прыроду і стаць жывой чалавечай плоццю і крывёю, застанецца невырашальнай загадкай для навукі, цалкам па-за яе кампетэнцыяй».
Ксёндз Станіслаў прыгадаў таксама пра цуд у Італьяскім Ланчана, каля 750 года — амаль 1300 гадоў таму. У мясцовым касцёле Святога Францішка дагэтуль захоўваюцца ў рэлікварыі запэцканая крывёю гостыя і пяць згусткаў крыві. З лістапада 1970 года па сакавік 1971 года, а таксама зноў у 1981 годзе, пробы даследаваў прафесар Одаарда Лінолі, спецыяліст па анатоміі, гістапаталогіі, хіміі і клінічнай мікраскапіі, сумесна з прафесарам Руджэра Бертэлі, анатамам. Было ўстаноўлена, што ў целе ёсць сардэчная мышца, а група крыві — AB. Адначасова быў праведзены аналіз ДНК. Параўнальны аналіз ДНК прыкладаў з Буэнас-Айрэса і Ланчана паказаў, што яны паходзяць ад адной асобы”.
Свята Божага Цела нагадвае нам, што Бог не застаўся далёкім. Асаблівым знакам гэтай прысутнасці з’яўляецца эўхарыстычная працэсія. Чатыры алтары, каля якіх чытаецца Евангелле, нагадваюць пра тое, што Добрая Навіна павінна быць абвешчана ўсяму свету. Кветкі, звон, спеў і малітва становяцца знакам пашаны і любові да Бога, які ідзе разам са сваім народам.
Напрыканцы пропаведзі пробашч падкрэсліў, што “калі мы прымаем Святую Камунію, калі мы сёння ідзем з працэсіяй за манстранцыяй з кансэкраванай Гостыяй, мы сапраўды прымаем Цела Хрыстова” і запытаў: “Ці ў нашым паўсядзённым, мітуслівым і трывожным жыцці ў нас застаецца час карміцца Целам і Крывёю Хрыста і аднаўляць прысутнасць Хрыста ў сабе, ці гэта толькі выпадковы і другарадны рытуал для нас, які не мае вялікага значэння?” Кожны з нас павінен адказаць на гэтае пытанне.
Санктуарый Маці Божай Валадаркі Азёраў 