18 жніўня распачаліся ўрачыстасці ў гонар цудоўнага абраза Маці Божай Валадаркі Азёраў. Са сваімі просьбамі і падзякамі ў святыню прыбылі пілігрымы пешшу і на роварах. Некаторыя з іх падзяліліся з намі сваімі думкамі і досведам пілігрымавання.

Сёлета пешшу ў Браслаў прыйшлі пілігрымы з Глыбокага (77 чалавек), з Мёраў (37 чалавек), з Пагошчы (24 чалавекі), з Далёкіх (12 чалавек), а таксама роварная пілігрымка з Паставаў (10 чалавек) і Параф’янава (8 чалавек).

Анэцько Ганна з дачкой Рэнатай, Мёры:
– Пілігрымка дае магчымасць пераадолець сябе і навучыцца прымаць цяжкасці. Жыццё нашай сям’і ў апошнія гады кардынальна змянілася – мы пераехалі жыць у іншую краіну. Таму ішлі сюды з малітвай за нашу сям’ю, каб зразумець сябе і свае прагненні.

Ядзвіга Саўчанка, Глыбокае
– Для мяне пілігрымка – гэта благаслаўлёны час. Мае інтэнцыі – гэта найперш падзяка за жыццё і магчымасць крочыць у пілігрымку. Я, як дарослы чалавек, маю вялікі досвед пілігрымавання. Гэта мая ўжо, можа, 25-я ці 26-я пілігрымка. Я хаджу ў Будслаў, Росіцу, у Браслаў. Для мяне гэта заўсёды час духоўнага ўзросту. Заўсёды ў пілігрымцы раблю для сябе пастанову для духоўнага ўзрастання да наступнага года. Другая інтэнцыя – гэта мая малітва за моладзь, парафію, за Беларусь.
Пілігрымка – гэта час, калі можна як вады з крыніцы напіцца Божай ласкі, Божага слова. Гэта новыя знаёмствы, новыя сведчанні, новыя ўражанні. Ад гэтага я шчаслівая.

Алёна Шаршунс з сынам Максімам (1,2 гады), Глыбокае
– Стараемся хадзіць у пілігрымкі ўсёй сям’ёй (старэйшаму сыну 3 гады, а малодшаму крыху больш за год), бо жадаем выхоўваць дзяцей у веры, у хрысціянскім духу. Галоўнае, канечне, што часам і нялёгкі шлях з дзеткамі мы ахвяруем у пэўнай інтэнцыі. А ў нашай пілігрымцы мне дапамагалі ўсе: паднесці ці падвезці дзіця. І, здаецца, не так і складана.


Тэкст: Святлана Жылевіч
Фота: Святлана Жылевіч, Ірына Гайдамовіч