Хрыстос уваскрос!
Сапраўды ўваскрос!

Дарагія парафіяне
і людзі добрай волі! 
Жадаю Вам такой веры і такого глыбокага сузірання на смерць і Уваскрасенне Езуса, што былі ў сведкаў, якія знаходзіліся побач. Прашу Вас, ідзіце і абвяшчайце сваім жыццём, што Ён сапраўды ўваскрос!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

СПАМПАВАЦЬ АНКЕТУ

 
 
 

Гамілія кардынала Ёахіма Майснера
падчас каранацыі абраза Найсвяцейшай Панны Марыі ў Браславе.
Браслаў, 22 жніўня 2009 года.


 

 

 

 

Дарагія браты і сёстры!

Марыя ўвасабляе сабою шлях наследавання Хрыста. Нідзе ў свеце Хрыстус не пакінуў больш выразнага і больш глыбокага следу, чым у жыцці Марыі. Таму пабожныя людзі няспынна імкнуцца да Божай Маці, каб таксама ісці па слядах Хрыста. Святы Пётр піша: «Вы ж — выбраны род, каралеўскае святарства, народ святы, люд, узяты Богам ва ўласнасць, каб абвяшчаць цноты таго, хто паклікаў вас з цемры ў цудоўнае святло сваё» (1 П 2, 9). Гэта нам таксама паказвае Марыя, якая праз свайго Сына была ўпрыгожана каралеўскай каронай: «Той, о Пані, хто ўзяў Цябе на неба» i «Той, о Пані, хто Цябе ў небе ўкаранаваў» — так моліцца пабожны люд, адкрываючы ў гэтым закліку і сваё ўласнае пакліканне. 
Чалавек з’яўляецца вянцом, каронаю Божага стварэння. Карона, якой была ўвянчана Марыя, прызначана і нам, бо мы з’яўляемся Божымі дзецьмі. Мы не толькі Божыя стварэнні, але сёстры і браты Хрыста, а праз гэта — дзеці Божыя. Мы з’яўляемся дочкамі і сынамі жывога Бога. Той «каралеўскі» лад жыцця можна цалкам прасачыць у жыцці Мырыі, і складаецца ён з пяці этапаў: Fiat азначае самаахвяраванне; Magnificat — узвелічэнне; Conservabat — захаванне; Stabat — трыванне; Assumpta est — завяршэнне. Мэта Марыі — гэта наша мэта, Яе шлях — наш шлях, таму сёння мы звяртаемся да Яе, усклікаючы: «Марыя, прымі нас як пілігрымаў, якія ідуць з Табою да Хрыста».

1. Fiat — самаахвяраванне.
Як Марта перад уваскрашэннем яе брата Лазара пайшла да сваёй сястры Марыі, каб сказаць: «Настаўнік тут і кліча Цябе» (Ян 11, 28), так і Божы Анёл прыходзіць да Марыі з Назарэта і кажа: «Настаўнік прыйшоў і кліча Цябе». На пачатку гэтай падзеі стаіць Бог, які кліча. Мы б ніколі самі не шукалі Бога, калі б спачатку Ён не знайшоў нас. У гэты момант Марыя рэагуе па-чалавечы, і Бог менавіта гэтага ад Яе чакае. Яна раствараецца ў закліку Бога, Яна проста цалкам Яму аддаецца. Мы называем гэты момант самаахвяраваннем: «Няхай мне станецца паводле Твайго слова», або таксама кажам: «Няхай станецца Твая воля». Гэта найвышэйшая ступень прызнання Бога Створцы. Без гэтага «Fiat» Марыя не стала б Маці Бога. Без прызнання Бога не было б таксама чалавека як адлюстравання вобразу Бога. Без любові да Бога не было б і чалавечай любові. Без Бога не было б неба над нашаю зямлёю. Калі чалавек жадае вызваліцца ад Бога, кажучы: « я — пан, я — бог», у гэты момант ён ставіць на сабе крыж. І таму ў XX стагоддзі былі канцэнтрацыйныя лагеры, дзе чалавек трапляў у рукі чалавека, пазбаўленага любові.
Бог учыніў з Марыі Маці Бога, а кожнага з нас зрабіў Божым дзіцем, сябрам Хрыста і святыняй Духа Святога. Марыя стала Багародзіцай, калі цалкам аддала сябе Богу, калі Хрыстус пачаў жыць у Яе ўлонні. Яна прысутнічае падчас смерці і ўваскрасення Сына, калі Ён з супольнасці вернікаў стварае Касцёл. Таксама і мы, як Марыя, запрошаныя быць там, дзе бачная Божая ласка, дзе яна прысутнічае ў Касцёле, бо кожны з нас пакліканы сведчыць пра Бога.

2. Magnificat — узвелічэнне.
Быць пакліканым да супрацоўніцтва з адвечным Богам — гэта наданне асаблівай годнасці, узвышэнне чалавека. Чалавеча, хто ты такі, што Бог так наблізіўся да цябе, што з захапленнем можна сказаць словамі Марыі: «Бо вялікае ўчыніў Мне Усемагутны, а імя Ягонае святое» (Лк 1, 49)?! Таму Яна мае на сабе каралеўскую карону. У «Magnificat» прамаўляе не ўсеўладны чалавек, а Божая веліч, моц якой праяўляецца ў людской слабасці. Вось, дзяўчына з забытага ўсімі кутка свету, якая дала згоду на тое, каб Бог увайшоў у Яе жыццё, у вачах Бога і вернікаў набыла асаблівую годнасць і была ўзвялічана вышэй за усіх людзей. Яна становіцца Каралеваю, First Lady — першай Ледзі. Бог выбірае і ўзбагачае зусім нязначнага ў вачах свету чалавека, але ў вачах Бога Марыя можа лічыць сябе адзіным, найкаштоўнейшым і непаўторным стварэннем.
У пэўным сэнсе гэта датычыцца кожнага з нас. Кожнаму чалавеку Бог прызначыў для выканання асаблівую місію, бо інакш не было б нас у гэтай непаўторнай рэчаіснасці. Паўсюль, дзе чалавек, як Марыя, выконвае Божую волю і на скіраванае да яго пакліканне рашуча адказвае «TAK», там над ім раскрываюцца нябёсы, і ён набывае асаблівую годнасць. Пад раскрытымі нябёсамі тое, што з’яўляецца маленькім і незаўважным, становіцца вялікім: «Вялікае ўчыніў мне Усемагутны». Пад гэтымі нябёсамі зямное становіцца святым: «Ці не ведаеце, што целы вашыя — гэта святыня Духа Святога, які ў вас, якога вы маеце ад Бога, і што вы не належыце сабе самім?» (1 Кар 6, 19). Пад Божымі нябёсамі нялюбае становіцца ўзлюбленым: «Ты Сын Мой умілаваны; Цябе ўпадабаў Я» (Лк 3, 22). Менавіта таму хрысціянін мае каралеўскую годнасць. Марыя, Каралева, з’яўляецца ў той жа час пакорнаю слугою, і пры гэтым не пакутуе ад камплексу непаўнавартасці. Яна добра ведае, хто Яна і кім з’яўляецца дзякуючы Богу. Мы — браты і сёстры Марыі — павінны думаць пра сябе з пакорай. Менавіта Бог узглянуў на мяне і ўчыніў мяне чалавекам. Мы не павінны хаваць нашага паклікання ў свеце і не павінны мець комплексу непаўнавартасці з-за таго, што з’яўляемся веруючымі. Давайце ўглядацца ў Марыю і з адвагай казаць сучаснаму свету: «Бог учыніў для нас вялікія рэчы».


3. Conservabat — захаванне
Марыя захоўвала ўсё, што пачула ад Пана і што бачылі Яе вочы. Яна з’яўляецца сведкам жыцця і дзейнасці Хрыста. Менавіта таму Яна ўвасабляе першую супольнасць Касцёла. Марыя не была універсітэцкім прафесарам, Яна проста кленчыла ў малітве. Падчас малітвы Бог адкрыў Яе вочы на сучаснасць. Што датычыцца нас, нам не трэба шукаць нашай веры, бо мы бачым яе праз Марыю, якая захоўвала праўды веры ў сваім сэрцы. Таму людзі, якія знаходзяцца ў пастаянным кантакце з Марыяй, не памыляюцца ў сваёй веры і не губляюць яе. Марыя і сёння, таксама, як у Кане Галілейскай, дае нам добрую параду: «Тое, што Ён скажа вам, зрабіце» (Ян 2, 5). Яе сваячка Альжбета кажа Ёй: «Шчаслівая Тая, якая паверыла, што споўніцца сказанае Ёй Панам» (Лк 1, 45).

4. Stabat — трыванне.
Бог чакаў ад Марыі таго, што на пачатку не ўваходзіла ў Яе жыццёвыя планы. Пачуўшы пра Божую волю, Марыя прымае яе і згаджаецца з ёю. Яна захоўвае вернасць гэтаму закліку ажно да смерці Хрыста на Крыжы. Кожнаму чалавеку Бог дае адпаведнае месца ў свеце, падтрымлівае яго, каб той мог вытрываць і нават перажыць катастрофы; прыкладам гэтага з’яўляецца Марыя, якая стаіць пад Крыжам. Бог заўсёды прыходзіць да чалавека, каб аблегчыць ягоны цяжар і нават дае здольнасць дапамагаць іншым людзям несці крыжы, ускладзеныя Богам на іх плечы. Узор гэтага мы бачым у сцэне ўкрыжавання, калі Марыя дае прыклад святому Яну і ўсім, хто стаіць пад крыжам Хрыста. Хрыстус вісіць паміж небам і зямлёю, Ён з’яўляецца Пасрэднікам між Богам і намі. Яго месца — пасярэдзіне, а Марыя — Яго Маці — трывае пры Ім падчас адкуплення свету. 
І сёння нам патрэбная Марыя як тая сіла, якая яднае Касцёл. У старажытнахрысціянскай літаратуры ёсць гімн, які кажа аб Марыі: «Ты яднаеш тое, што падзелена, і даеш супрацьлеглым меркаванням агульную выснову». Марыя стаіць пад Крыжам Сына, каб сказаць нам, як кажа сярэднявечны тэолаг, што Яна з’яўляецца «прыкладам яднання таго, што разбіта» (Concidencia opositorum), а менавіта адзінствам многіх і сінтэзам разнастайнасці.
Зрабіўшы выбар, Марыя стала справай Духа Святога і, дзякуючы Яго моцы, тое, што чалавечае, і тое, што боскае, матэрыяльнае і духоўнае праз Езуса Хрыста ў Ёй увасабляюць еднасць. Сапраўднае каталіцкае вучэнне і практыка веры сёння вельмі слабыя і кволыя, што асабліва відаць у катэгарычных пазіцыях людзей, адны з якіх ідуць у адзін бок, другія — у супрацьлеглы. Застанемся ж, як Марыя, пры Езусе. Сярод розных супярэчнасцяў нам трэба трымацца «залатой сярэдзіны» і не займаць пазіцый, якія вядуць да крайнасцяў. Хрыстус мае моц прывесці да еднасці розныя пераканнані. Так, як Марыя, і мы — веруючыя мужчыны і жанчыны — атрымліваем ад Бога моц, каб заставацца ў Касцёле. Так, як навучае святы Павал: «для нядужых я быў, як нядужы, каб здабыць нядужых, Для ўсіх я стаў усім, каб любою цаною збавіць некага» (1 Кар 9, 22). Марыя сцеражэ нас ад крайніх жыццёвых пазіцый і жадае весці нас шляхам сапраўднага хрысціянства.

5. Assumpta est — завяршэнне
Пяты этап жыцця Марыі па слядах Хрыста азначае выкананую справу. Слова Бога завалодала ўсім існаваннем Марыі. У Ёй было Божае Валадарства, якое не мае канца. Бог прыняў Яе існаванне тады, калі Яна прыняла Бога, і таму таксама ўзяў Яе на неба з душою і целам. Калі Бог прымае чалавека, то робіць гэта цалкам і назаўсёды. Бог не гуляе з чалавекам. Хто цалкам аддаў сябе Богу — а менавіта так зрабіла Марыя — будзе цалкам прыняты Ім. Гэта надае нашаму жыццю элемент вечнасці. І таму Марыя нездарма ўпрыгожана каронаю, якую атрымала ад Свайго Сына. Тое, што Яна была ўзята на неба з усёю сваёю чалавечаю істотаю, для нас становіцца выклікам, які адначасова з’яўляецца надзеяй. Бог хоча асвяціць нас, усё наша чалавечае існаванне і прыняць на неба. Праз гэта Бог надае нашаму жыццю сапраўдны сэнс і належны падыход да смерці. І для нас у небе падрыхтавана вечная карона. Як сказаў святы Пётр, мы — каралеўскае святарства, народ выбраны (пар. 1 П 2, 9), і Бог жадае давесці сваё стварэнне да мэты — вечнасці. Ці мы таксама ў гэтым бачым мэту і канец свайго жыцця? Часам нашыя мэты, якія мы плануем дасягнуць у будучыні, становяцца бессэнсоўнымі і недальнабачнымі. Унебаўзяцце Марыі адкрывае нам вочы на нашую добрую і шчаслівую будучыню. Гэта запрашэнне для нас: «Будзь верны аж да смерці, і Я дам табе вянец жыцця» (Ап 2, 10), — чытаем у кнізе Апакаліпсісу. «Той, о Пані, хто ўзяў Цябе на неба» i «Той, о Пані, хто Цябе ў небе ўкаранаваў», — вызнае пабожны люд. Гэтыя словы павінны накіроўваць нас у будучыню, але гэтая будучыня пачынаецца ўжо тут на зямлі. Нягледзячы на штодзённыя клопаты, мы як пілігрымы павінны прытрымлівацца менавіта такой жыццёвай пазіцыі і таму быць радаснымі і шчаслівымі. Не пустыя размовы людзей, а менавіта Божае Слова з’яўляецца апошнім словам, як гэта было ў жыцці Марыі. Гісторыя вучыць нас, што не прарокаў-самазванцаў пасылае Бог, але спаўняецца прароцтва Марыі: «І міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне над тымі, хто Яго баіцца» (Лк 1, 50). Слуга Божы Папа Ян Павел II змясціў ў сваім гербе словы Totus Tuus (Цалкам Твой), што значаць: «Пане, я ўвесь Твой, як Марыя. І таму крочу слядамі Маці Божай і паўтараю за Ёй: Fiat — няхай станецца, Magnificat — узвялічваю Цябе, Conservabat — цалкам Табе давяраю, Stabat — трываю пры Табе, i Assumpta est — аддаюся ў Твае міласэрныя далоні». Амэн.


Кардынал Ёахім Майснер, 
Арцыбіскуп Кёльнскі

Дарагія Браты і Сёстры ва Уваскрослым Хрысце!

Весяліся і зямля, апрамененая ўзнёслым бляскам
Бо асвяціў цябе промень спрадвечнага Валадара.
Цэлы свет няхай адчуе, што вызваліўся ад цемры.
Старажытны гімн “Exsultet”

Запрашаем на біблейскія сустрэчы

Калі вы жадаеце няспынна пазнаваць Біблію і па-новаму акунацца ў словы Святога Пісання, калі жадаеце ўзмацняць і паглыбляць сваю веру, а таксама атрымліваць адказы на цікавячыя вас пытанні, то запрашаем на біблейскія сустрэчы.
Адбываюцца яны кожную нядзелю пасля святой Імшы на 11.00. На іх пад кіраўніцтвам кс. Уладзіміра Шыдлоўскага вернікам прапануецца паразважаць над нядзельным урыўкам з Евангелля, падзяліцца сваімі разважаннямі і адпаведна жыццёвым вопытам.
Абавязковыя святы
Кожны католік абавязаны ўдзельнічаць у Святой Імшы кожную нядзелю, а таксама ў наступныя ўрачыстасці і святы:
Святой Багародзіцы Марыі – 1 студзеня.
Аб’яўленне Пана (Тры Каралі) – 6 студзеня.
Святога Юзафа – 19 сакавіка.
Унебаўшэсце Пана – з календара рухомых святаў.
Цела і Крыві Хрыста (Божага Цела) – з календара рухомых святаў.
Святых апосталаў Пятра і Паўла – 29 чэрвеня.
Унебаўзяцце Найсвяцейшай Панны Марыі – 15 жніўня.
Усіх Святых – 1 лістапада.
Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі – 8 снежня.
Нараджэнне Пана – 25 снежня.

РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ

Кожны католік мае абавязак у нядзелю і абавязковыя святы ўдзельнічаць у святой Імшы – Эўхарыстыя

Расклад святых Імшаў у нашай парафіі ў нядзелю:
8.30 11.00 15:00 19.00

КАРОТКІ КАТЭХІЗІС

ПРА ПАНА БОГА

1. Хто такі Бог?
-  Пан Бог - дасканалы Дух, Стварыцель неба і зямлі, а таксама наш найлепшы Айцец. Бог ёсць адзін у трох Асобах: Бог Айцец, Сын Божы і Дух Святы.
2. Чаму Пана Бога мы называем Духам?
-  Бога мы называем Духам, бо Ён не мае цела.
3. Як мы называем Бога ў трох Асобах?
-  Бога ў трох Асобах мы называем Найсвяцейшай Тройцай.
4. Чаму Пана Бога мы называем вечным?
-  Бога мы называем вечным, бо Ён заўсёды быў, ёсць і будзе.
5. Дзе ёсць Бог?
-  Бог ёсць на небе, на зямлі і на кожным месцы.
6. Чаму Пана Бога мы называем Усёбачным?
-  Бога мы называем Усёбачным, бо Ён усё бачыць і ўсё ведае, нават нашыя думкі і жаданні.
7. Чаму Пана Бога мы называем Стварыцелем?
-  Бога мы называем Стварыцелем, бо Ён стварыў усё з нічога.
8. Чаму Пана Бога мы называем найлепшым Айцом?
-  Бога мы называем нашым найлепшым Айцом, бо Ён любіць усіх людзей як сваіх дзяцей і клапоціцца аб кожным сваім стварэнні.
9. Чаму Пана Бога мы называем справядлівым?
-  Бога мы называем справядлівым, бо Ён за добрае ўзнагароджвае, а за злое карае.
10. Чаму Пана Бога мы называем міласэрным?
-  Бога мы называем міласэрным, бо Ён ахвотна прабачае нам нашыя грахі, калі мы раскайваемся ў іх.
Go to top